Ísland og Evrópa
🏛️Lýðræði og fullveldi

Hefðum við raunverulega eitthvað um hlutina að segja innan ESB?

Ísland yrði valdamesta ríki ESB miðað við hina frægu höfðatölu. Við hefðum fulltrúa til jafns við stórveldin í framkvæmdastjórn sambandsins. Reglur ESB tryggja að stór ríki geti ekki valtað yfir hin smærri.

Þetta er ein mikilvægasta spurningin í umræðunni um hugsanlega aðild að ESB, og hún snertir kjarna lýðræðisins: hvaða áhrif höfum við á þau lög sem gilda um okkur?

Staðan í dag — EES og „faxlýðræðið“

Í gegnum EES-samninginn tökum við upp stóran hluta af þeirri löggjöf ESB sem varðar efnahagslífið. Okkur er haldið upplýstum á byrjunarstigum, en við höfum engan formlegan atkvæðisrétt þegar til kastanna kemur. Enginn íslenskur þingmaður situr á Evrópuþinginu þegar lögin eru rædd og enginn íslenskur ráðherra hefur atkvæðisrétt í ráðherraráði ESB. Í Noregi hefur þessu kerfi verið lýst sem „faxlýðræði“ (faxdemokrati) — ríkin fá tilbúin lög send í prentarann og hafa sáralítil tækifæri til að móta endanlega niðurstöðu.

Hvað myndi breytast innan ESB?

Innan ESB breyttist myndin formlega. Ísland fengi:

Þótt sex þingmenn af 720 á Evrópuþinginu séu vissulega lítið brot, veitir stofnanasáttmáli ESB smærri ríkjum mikið vægi umfram fólksfjölda. Evrópuþingið byggir á jöfnunarreglu sem þýðir að ríki á borð við Möltu (og Ísland) fá mun fleiri þingmenn á hvern íbúa en stærstu ríkin.

Í ráðherraráðinu eru ákvarðanir ýmist teknar með einróma samþykki eða auknum meirihluta. Þegar mál eru sérstaklega viðkvæm — eins og í utanríkis-, skatta- eða stækkunarmálum — er krafist einróma samþykkis allra ríkja. Þar hefði Ísland neitunarvald og nákvæmlega sömu vigt og Þýskaland eða Frakkland.

Þegar hefðbundin frumvörp eru samþykkt til framlagningar kemur hins vegar svokallaður „tvöfaldur meirihluti“ (e. double majority) til sögunnar. Til að frumvarp nái fram að ganga verður tvennt að koma til:

Þetta kerfi var sérstaklega hannað til að halda jafnvægi. Ríkjameirihlutinn kemur í veg fyrir að nokkur stór og fjölmenn ríki geti tekið sig saman og valtað yfir þau smáu, því þau þurfa alltaf að fá mikinn fjölda smærri ríkja með sér í lið. Á sama tíma kemur íbúareglan í veg fyrir að hópur smáríkja geti þröngvað lögum upp á stærstan hluta Evrópubúa.

Norrænt samstarf og bandalög

Áhrif smærri ríkja innan ESB byggja sjaldnast á hreinum atkvæðafjölda, heldur á bandalögum. Norðurlöndin og Eystrasaltsríkin (oft kölluð NB8) hafa ríka hefð fyrir því að stilla saman strengi sína áður en farið er inn á fundi í Brussel. Við myndum eðlilega falla beint inn í þennan hóp og bæta rödd okkar við öfluga fylkingu sem hefur nú þegar umtalsverð áhrif í málaflokkum á borð við umhverfismál, stafræna þróun og fríverslun.

Hvað með meirihlutaákvarðanir?

Aðild þýðir óhjákvæmilega að við gætum lent í minnihluta og þyrftum stundum að sætta okkur við meirihlutaákvarðanir sem við værum ósammála. En fyrir marga er þetta einmitt sá raunveruleiki sem við búum nú þegar við með EES-samningnum — við tökum löggjöfina upp hvort eð er. Munurinn væri sá að innan ESB hefðum við að minnsta kosti fulltrúa í herberginu til að mynda bandalög, reyna að ná fram málamiðlunum og verja okkar sérhagsmuni áður en atkvæðagreiðslan fer fram.


Heimildir og ítarefni:

Fleiri spurningar í flokknum lýðræði og fullveldi